Een stil begin

Een stil begin

“Hoe mijn ogen werden geopend voor een hele andere wereld; Ethische non monogamie” – Nova Elysia

Het begon niet op een feestje, in een volle club, in het bed van een ander, niet eens met een ander persoon. Het begon met een gedachte die ik te lang had weggeduwd. Een verlangen dat niet luid was, maar zeker wel hardnekkig. Een gedachte: “Mag dit er ook zijn?”. Ik denk dat ik nog niet eens wist dat dit een naam had. Dat anderen het leefden. Dat er werelden bestonden waar liefde niet in één vorm hoefde te passen. Oké, ik had hier en daar wel eens een serie gezien waar ik stiekem naar keek. Over polyamoureuze relaties. Vaak vanuit religie. Ik voelde me aangetrokken en tegelijk beschaamd. Hoe kon ik nu verlangen naar meer dan één persoon?

De religie paste mij niet, maar de vrije vorm van relaties bleef me bij. Al bleven er geregeld vragen door mijn hoofd ronddwalen. Hoe dan? Kan dit echt? Mag dit er zijn?

Langzaam sudderde de gedachte door. Mijn verlangen werd sterker. Een drang om te ontdekken, te experimenteren. Als ik eraan dacht, voelde ik iets in mij een sprongetje maken. Het idee dat er misschien meer mogelijk was dan ik ooit had gedacht groeide. En ik verlangde naar de tijd waarop dit vorm zou krijgen.

Hierover praten was een taboe. Het ging niet verder dan gesprekken vol oordeel: “Kijk hen nou, kun je het geloven? Bizar. Dat kan toch nooit echte liefde zijn?” Ik bleef stil. Dan maar niet. Dan maar een verlangen voor in een ander leven. Tot daar een collega was die eerlijk en open sprak over haar open relatie. Een open relatie. Ze vertelde zonder schaamte met een ondeugende blik in haar ogen. Je zag haar glinsteren en zelfs trots zijn op de ervaringen die zij had opgedaan en het leven wat ze leidde met haar partner. Ik had er nog nooit van gehoord. Meteen ging alles in mij aan. Hier wil ik meer van. Hier wil ik induiken. Een zaadje was geplant. En ik werd nieuwsgieriger met de dag.

En dan breekt er een periode aan waarin ik begon uit te stappen. Kleine, wiebelige stapjes. En zeker niet altijd de mooiste. Het was een hobbelige weg, met veel tegenslagen. En man o man, wat kwam ik mezelf daar tegen. Want weet je wat ik ontdekte? Als je niet dicht bij jezelf durft te blijven, als je onderdrukt wat er eigenlijk toch al is, dan sijpelt het door elk kiertje en drupt het waar het niet druppen moet. Gevoel laat zich niet onderdrukken. En op tijd woorden geven aan wat er leeft, durven spreken en verantwoordelijkheid nemen voor wie jij bent en wilt zijn; is van belang. Wil je er geen rommeltje van maken.

Een rommeltje werd het.

Maar ook uit rommel, uit as, kan iets ontzettend moois en sterks hergroeien.

En daar groeide ik. Het moment waarop ik stevig ging staan. Dit is wie ik ben: een zelfbewuste, sterke, sensuele en seksuele vrouw. Een vrouw die haarfijn aanvoelt hoe connectie via lichaamstaal wordt aangewakkerd. Speels. Ondeugend. Ontzettend nieuwsgierig. En bovenal: ruimdenkend. Geen hokjes, geen keurslijf. Vrij bewegen. Vrij genieten. Dat wat ik eigenlijk altijd al van nature was geweest. Nu mocht het er zijn.

Een leven voluit leven. Zo voelde het toen ik mezelf de toestemming gaf mijn leven in te delen zoals ik het wil. Durven gaan. Verkeerde inschattingen maken.  Want ja, dat hoort er ook bij. Het is nieuw. En ver verwijderd van de diepe overtuigingen die ik ooit had. Die doorbreek je niet zomaar. Maar voor mij heeft een ethisch non-monogaam leven zoveel vrijheid en geluk gebracht, dat ik er niet langer over wil zwijgen.

Een stil begin eindigde in een luide ja.

Wil je meer over mijn avonturen lezen?

Ik schrijf met veel liefde en plezier mijn verhaal hier op de website van Het Brabants Meisje, of volg mijn avontuurlijke miniblogs via Instagram: @nova_elysia_nl.