Hoe ik in de wereld van BDSM en dit werk ben beland
Een persoonlijk verhaal over nieuwsgierigheid, verwondering en het ontdekken van een roeping.
Soms vraagt iemand me: “Hoe ben je hierin terechtgekomen?” En dan moet ik even glimlachen. Want het antwoord begint op een plek waar ik het zelf nooit had verwacht.
De verlegen jongen
Ik was niet altijd de man die je nu voor je ziet. Als kind en tiener was ik extreem verlegen – het type dat met een rood hoofd naar de grond staarde als een meisje hem aansprak. Terwijl mijn vrienden achter de gymzaal zoenden en hun eerste vriendinnetjes hadden, stond ik aan de zijlijn. Observerend, luisterend, maar niet wetend hoe ik moest aansluiten. Vrouwen waren een mysterie voor me. Een fascinerend, soms beangstigend mysterie.
Die verlegenheid heeft lang geduurd, veel langer dan ik toen prettig vond. Maar wat ik pas veel later begreep: al die jaren van observeren, van voelen zonder te handelen, van luisteren zonder te spreken – die hebben me iets gegeven dat onbetaalbaar blijkt. Het vermogen om energie aan te voelen, ook wat er niet gezegd wordt. Soms voordat ze het zelf doorheeft.
De advertentie die alles veranderde
Ergens in de jaren negentig – ik was inmiddels begonnen aan mijn eigen ontdekkingsreis – zag ik een advertentie staan. Een stel dat er een man bij zocht. Mijn hart bonkte. Dat kan ik toch niet? dacht ik. Zoiets doe je toch niet? Maar er was iets sterkers dan mijn twijfel: nieuwsgierigheid. Die brandende, onuitstaanbare nieuwsgierigheid die me mijn hele leven al heeft voortgedreven. De drang om spanning op te zoeken, sensatie te voelen, mijn eigen grenzen te verkennen.
Ik reageerde.
De hotelkamer
Een koude novemberavond, een week of twee later, reed ik in mijn oude Renault 25 naar een hotel. Van der Valk Breukelen – hoe cliché wil je het hebben? Mijn handen waren klam aan het stuur en ik wist niet wat me te wachten stond. Een stel dat een man erbij zocht, spannend genoeg op zich.
Beneden in de lobby ontmoette ik hem. Een rustige man, vriendelijk, die me uitnodigde om even te gaan zitten. We bestelden koffie en hij begon te praten. “Mijn vrouw zit boven,” zei hij. “Naakt. Op haar knieën. Ze wacht op ons.”
Ja hoor, dacht ik. Dat zal wel. Ik geloofde er geen woord van, maar laat die gast maar lekker praten. Ik was hier niet voor niets heengereden. Hij praatte verder over dat ze thuis zijn slavin was, dat hij haar regelmatig sloeg, dat ze dat fijn vond. Dat ze op de grond at, aan zijn voeten, uit een hondenbakje. Ben ik hier in Jambers beland? dacht ik. Ik geloofde het gewoon niet. Hij lult maar wat. Zoiets doe je toch niet? Dit kan toch niet echt zijn?
Maar ik was al helemaal hierheen gereden, en ergens diep van binnen was er ook opwinding. Spanning. De lokroep van het spannende. “Ze zit op ons te wachten,” zei hij. “Prima,” hoorde ik mezelf zeggen.
Wat ik zag
De lift omhoog voelde eindeloos en de gang naar de kamer leek kilometers lang. Hij haalde een sleutelkaart tevoorschijn en opende de deur.
De kamer was absurd. Een enorm bed, drie bij drie meter leek het wel, en midden in de kamer een groot vrijstaand bad. En daar, op de grond naast dat bed, zat ze. Naakt. Inderdaad. Dit kan niet echt zijn. Op haar knieën, haar ogen neergeslagen, wachtend.
Ik voelde de warmte van de kamer op mijn huid. Ze bleef gewoon zitten met neergeslagen ogen en bewoog niet.
“Wil je een biertje?” vroeg hij. Ja, dat lustte ik wel. “Haal twee biertjes,” commandeerde hij haar, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze stond op, sierlijk, liep naar de minibar, haalde twee flesjes. Kwam terug en ging voor mij op haar knieën zitten. Bood het biertje aan met twee handen, ogen nog steeds neergeslagen. “Alstublieft, meneer,” zei ze zacht. Ik pakte het aan. Ze draaide zich om, ging voor hem op haar knieën, hetzelfde ritueel.
Ik voelde me verward. Dit kende ik niet, dit begreep ik niet. Maar ergens, heel diep, was er ook iets anders – iets dat ik nog niet kon benoemen.
De klap die alles veranderde
De avond vorderde en hij begon rustig met haar te spelen terwijl ik toekeek. Verstijfd. Wist ik veel wat ik moest doen – ik had nog nooit zoiets gezien, en interactie met een stel was ook nieuw voor me. Werd ik nu geacht iets te doen? Ik bleef vastgekluisterd op mijn stoel.
Op een gegeven moment begon hij haar te slaan. Niet uit woede – dat voelde ik meteen – maar met iets anders. Controle. Precisie. Ze kreunde en riep “au,” haar huid kleurde roze onder zijn hand. Maar die “au” was anders dan een au van stop, dit wil ik niet. Het was meer een au van… dit is lekker? Dat snapte ik niet. Dat kon toch niet?
Het geluid van de klappen en haar gekreun – dat was over de hele gang te horen, dat weet ik zeker. De politie, dacht ik. Straks komt de politie binnen. Zit ik hier met mijn goede fatsoen. Wat moet ik doen? Als ik wegga komt de politie natuurlijk nét binnen. Als ik blijf komt de politie ook. Fuck. Ik zat vast in mijn eigen gedachten. Maar aan de andere kant – verloren ben ik toch al. Dus laat ik dan maar meedoen.
Ik kroop erbij op het grote bed en begon me wat met haar te bemoeien. Ik heb niets met mannen, dus ik richtte me op haar, speelde wat met haar. “Wil je ook slaan?” vroeg hij. Ik verstijfde. Nee. Echt niet. Dat hoort niet. Dat kan niet.
Na een tijdje ging ik weer uithijgen op een stoel. Hij ging verder, maar hij ging steeds harder slaan. Het geluid was volgens mij in de receptie nog te horen. Maar hij hield niet op. Ze schreeuwde het uit van de pijn. Tot ze op een gegeven moment een heel raar woord riep. “Rood.” Uit het niets. Hij liet alles vallen en nam haar liefkozend in zijn armen.
Het bad
Later, toen we met z’n drieën in bad zaten, keek ik naar haar. Naar hoe ze naar hem keek. Haar ogen waren zacht, sereen, vol. Hij heeft haar net helemaal lens geslagen, dacht ik. En nu kijkt ze zó naar hem?
Dat was het moment. Zo bijzonder. Ik kon er helemaal niet bij. Niet de seks, niet de spanning, niet de nieuwheid van het allemaal. Het was die blik. Zo verliefd. Zo vredig. Zo thuisgekomen.
Dit snap ik niet, dacht ik. Hier wil ik meer van weten. Hier móét ik meer van weten.
De zoektocht
Na die avond was ik gebeten. Ik moest meer weten. Ik ging online, las alles wat ik kon vinden, en langzaam begon ik mezelf te begrijpen.
Ik ben altijd al aangetrokken geweest tot sterke vrouwen. Successvolle vrouwen, Vrouwen met pit, met een eigen mening, die weten wat ze willen. Dus logisch, dacht ik, dan ben ik zeker onderdanig. Dat móést het zijn. Ik begon advertenties te lezen van dominante vrouwen.
Wat een drama. Advertentie na advertentie, en bij elke tekst dacht ik: nee. Echt niet. Volgende. Soms was ik al bij de eerste regel klaar, soms hield ik het drie zinnen vol. Kon toen nog niet swipen, maar anders had ik alleen maar naar links geswiped. Steeds hetzelfde gevoel: dit is het niet. Dit ben ik niet.
Ik zou er bijna moedeloos van worden. Toen dacht ik: laat ik eens andersom kijken. Advertenties van onderdanige vrouwen. Gewoon uit nieuwsgierigheid.
En opeens was het anders. Oh, dat klinkt interessant. Hé, die schrijft leuk. Ja, daar heb ik nooit over nagedacht, maar dat is wel spannend. De een na de ander. Steeds weer dat gevoel van herkenning, van ja, dit.
En toen viel het kwartje. Ik was helemaal niet onderdanig. Sterke vrouwen die hun onderdanigheid aan mij schenken – dát vind ik onweerstaanbaar. Hun kracht verdwijnt niet – die wordt er juist sterker door. Een vrouw die de hele dag moet knokken om zichzelf staande te houden, en die bij mij kan ontspannen. Die zich veilig genoeg voelt om over te geven.
Alsof ik jarenlang een jas had gedragen die niet paste, en ik ineens ontdekte dat er een andere in de kast hing die perfect zat.
Ik was dominant. En dat voelde als thuiskomen.
De jaren daarna
Die ene avond was het begin van een reis die inmiddels ruim vijfentwintig jaar duurt. Ik ben gaan lezen, gaan ontdekken, gaan experimenteren – altijd met wederzijds respect, altijd met consent als heilig fundament. Ik heb cursussen gevolgd, shibari geleerd, mezelf getraind in breathplay, impactplay, psychologische dominantie.
Maar bovenal heb ik geleerd om te voelen. Om die verlegenheid van vroeger om te zetten in iets bruikbaars: het vermogen om te lezen wat een vrouw nodig heeft, soms voordat ze het zelf weet. Want dat is waar het werkelijk om draait. Niet om de zwepen in mijn kast – hoewel ik er een heel scala heb, van bullwhips tot paddles tot elegante snake whips. Niet om de technieken die ik beheers. Maar om dat moment waarop iemand zich kan laten gaan, zich veilig genoeg voelt om over te geven.
Van hobby naar werk
BDSM bleef jarenlang iets dat ik deed in mijn privéleven. Ik datete, ontdekte, groeide. Tot er een wat stressvolle tijd kwam en een relatie eindigde. Na jarenlang niet gedate te hebben ging ik opnieuw het datingpad op. Alles was weer nieuw voor me.
Het daten beviel me goed. Ik vond het heel leuk om verbinding op te bouwen met iemand die ik nog niet kende en samen op avontuur te gaan. En ergens onderweg begon ik te horen wat vrouwen me vertelden. Steeds opnieuw dezelfde boodschap: dat ze zich zo snel op hun gemak voelden bij mij. Een soort diep thuiskomen in zichzelf, waar ze mochten zijn wie ze zijn.
“Weet je,” zei een van hen, “die rust die je uitstraalt, die ruimte die je geeft om te zijn wie je bent… daar zouden meer vrouwen baat bij hebben. Het is echt helend.” Ik fronste. “Zo bijzonder ben ik toch niet?” Ze lachte. “Dat ben je wel. Jij weet een vrouw op haar gemak te stellen. Je weet hoe ze zich thuis kan voelen. Veilig. En vanuit die veiligheid samen ontdekken – dat kunnen niet veel mannen.”
Het duurde nog een tijd voordat ik de stoute schoenen aantrok. Want ik hou wel van spanning en nieuwe dingen aangaan, maar dit was groot, dit was anders. Maar uiteindelijk deed ik het. Ik maakte er mijn werk van. Gigolo BDSM gigolo, om precies te zijn – om vrouwen te begeleiden in het ontdekken van BDSM op een veilige manier. En het bleek precies te passen.
Hoe ik werk
Ik vind het gewoon heel leuk om vrouwen te helpen zichzelf terug te vinden, te ontwikkelen en te groeien. Dat kan ik het best als de verbinding er is. Daarom bouw ik het liefst een vaste kring op, of word ik aanbevolen door iemand die ik al ken. Ik noem ze liever “dates” dan “klanten” – dat laatste voelt te koud, te zakelijk voor wat het is.
Die kring hou ik bewust intiem, zodat ik de aandacht kan geven die iemand verdient. Ik zet geen klok en spreek niet snel of kort af. Ik doe het goed, of ik doe het niet. Een klok zetten zoals de meesten doen vind ik koud en afstandelijk. Dit werk draait om verbinding, niet om transacties.
Wat ik heb geleerd
In al die jaren heb ik geleerd dat echte dominantie niets te maken heeft met schreeuwen of woede. Een echte dominant is emotioneel stabiel, straalt rust uit, neemt de ruimte, kan een vrouw opvangen in al haar struggelingen en tegenstribbelingen. En ik heb geleerd dat nazorg niet ophoudt wanneer het spel stopt – dat de dagen erna net zo belangrijk zijn als de uren ervoor. Dat een appje de volgende ochtend, “Hoe gaat het met je? Ik denk aan je.”, soms meer betekent dan welke techniek dan ook.
Terugkijkend
Soms denk ik nog aan die avond in Breukelen. Aan de jongen die ik toen was – bloednerveus, nieuwsgierig, geen idee waar hij aan begon. En dan kijk ik naar waar ik nu sta.
Ik denk aan de vrouw die na haar scheiding dacht dat ze kapot was – en die na een jaar samen ontdekte dat ze juist heel was, alleen anders dan ze dacht. Aan de moeder van drie die haar hele leven voor anderen had gezorgd en voor het eerst leerde ontvangen. Aan de vrouw die twintig jaar een fantasie had weggestopt omdat ze dacht dat er iets mis met haar was – en die huilde van opluchting toen ze begreep dat er niets mis was, helemaal niets.
Die blik – diezelfde serene, vervulde blik die ik toen voor het eerst zag in dat bad – die blijft me fascineren. Na al die jaren nog steeds.
Want dat is uiteindelijk waar het om gaat. Niet om de technieken, niet om de tools, maar om dat moment waarop iemand zich veilig genoeg voelt om los te laten. En dat ik daar deel van mag uitmaken – dat blijft bijzonder. Zien hoe vrouwen groeien, oude shit loslaten, zichzelf terugvinden. Geweldig.
Victor
(Foto: Gigolo Victor)
