Zelfliefde zit soms in één moedige keuze.
In stoppen met jezelf kleiner maken… en weer écht durven leven en voelen.
Ik deel hier op Brabants Meisje niet alleen mijn verhaal, maar ook dat van anderen.
Kiki ontdekte na 30 jaar huwelijk dat ze wel degelijk kan genieten van seks. Kiezen voor zichzelf bleek de beste keuze die ze ooit maakte.
Soms zegt ze het nog hardop, bijna alsof ze zichzelf eraan wil herinneren hoe het nu voelt. Dat ze 48 is, en dat het pas sinds kort lijkt alsof ze écht leeft, alsof er iets in haar is opengegaan wat al die jaren daarvoor stil is geweest.
Als Kiki terugkijkt, ziet ze een meisje van zestien dat eigenlijk nooit bewust gekozen heeft, maar ergens ingerold is. In een relatie met een man die ouder was, ervaren, iemand die het leven al kende op een manier die voor haar nog helemaal nieuw was. Voor haar voelde het al snel alsof ze moest voldoen, alsof er een soort lat lag waar ze steeds nét niet bij kon, hoe ze haar best ook deed.
Achteraf kan ze het beter plaatsen, omdat ze nu begrijpt waar dat gevoel vandaan kwam. De verlatingsangst die er al vroeg zat, het moment dat haar moeder depressief werd toen zij dertien was en lange tijd opgenomen werd, en hoe dat iets in haar heeft gevormd wat ze toen niet kon benoemen. Ze zocht houvast, viel op oudere mannen, en bleef waar ze zat, niet omdat ze daar heel bewust voor koos, maar omdat weggaan simpelweg geen optie leek.
Hij zei vaak dat ze niet bij elkaar pasten, dat hij liever ergens anders zou zijn, en toch bleef ze. Dertig jaar lang hoorde ze dat soort zinnen, zonder dat ze zichzelf echt afvroeg wat zij nodig had, of wat het met haar deed om zo bekeken te worden.
Seks was daarin nooit iets vanzelfsprekends geweest, al helemaal niet zoals zij het had willen voelen. Ze was niet vrij opgevoed en had van huis uit meegekregen dat het iets was waar schaamte omheen hing, iets waar je niet over sprak en wat je zeker niet ging onderzoeken. Dat nam ze mee haar huwelijk in, en daar veranderde het eigenlijk nooit.
Toen er kinderen kwamen en hij steeds meer ging drinken, groeiden ze verder uit elkaar, tot er op een gegeven moment vooral afstand overbleef. Ze kreeg geen complimenten, niet dat ene simpele zinnetje dat kan maken dat je je gezien voelt, en als je dat jarenlang niet hoort, ga je het zelf ook niet meer geloven. Ze deed nog wel eens moeite, kocht iets moois, hoopte dat er iets zou veranderen, maar het bleef uit, waardoor ze zich steeds meer onzichtbaar begon te voelen in haar eigen leven.
Uiteindelijk stopte het helemaal en leefden ze meer als broer en zus, terwijl ze zichzelf ook zo begon te zien. Niet als vrouw, maar als iemand bij wie dat stuk er gewoon niet bij hoorde, en als ze seks op tv zag, voelde ze geen verlangen maar eerder verdriet, alsof er iets mis was met haar. In haar omgeving werd zelfs gezegd dat ze aseksueel was, en ergens begon ze dat zelf ook te geloven.
Totdat er iets veranderde, onverwacht en zonder dat ze het had gepland.
Kiki werd verliefd op een collega, en het begon eigenlijk klein, met een telefoongesprek en een profielfoto, maar dat was genoeg om iets in beweging te zetten. Ze werden allebei verliefd op een beeld, op een gevoel, en toen ze elkaar ontmoetten sloeg dat direct door. Het was intens, vol adrenaline en emoties die ze zo lang niet had gevoeld, en hoewel ze later begreep hoe verslavend dat soort verliefdheid kan zijn, voelde het op dat moment vooral als thuiskomen. Bij hem kwam ze tot rust, en als ze bij hem was, leek alles even goed.
Voor het eerst in lange tijd voelde ze zich weer vrouw.
Haar lichaam moest daarin opnieuw wakker worden, en dat ging niet vanzelf, want ze had het gevoel dat er iets niet klopte. Ze zocht hulp bij een bekkenfysiotherapeut, omdat ze dacht dat ze misschien “gerepareerd” moest worden, maar gaandeweg begon ze te merken dat haar lichaam wel degelijk reageerde. Aanrakingen kwamen weer binnen, niet alleen op intieme plekken maar juist overal, en dat maakte dat ze ook anders naar zichzelf ging kijken.
Ze begon beter voor zichzelf te zorgen, besteedde aandacht aan hoe ze eruitzag, hoe ze zich voelde, en toen ze daarna weer ging daten, merkte ze hoeveel dat met haar deed. De gesprekken, de aandacht, de bevestiging, het gaf haar vertrouwen, en langzaam begon ze te zien dat mensen haar leuk vonden om wie ze was, om haar karakter, haar spontaniteit en haar creativiteit.
Die relatie duurde uiteindelijk twee jaar en was niet altijd makkelijk, omdat hij haar ook meerdere keren verliet en moeite had om los te komen van zijn ex, maar op een gegeven moment koos ze voor zichzelf, mede doordat mensen om haar heen haar daarin steunden.
Daarna kwam er een periode waarin ze voor het eerst echt alleen was, en dat vond ze moeilijker dan ze had verwacht. Ze had geen vaste plek, sliep hier en daar, soms bij haar ouders, soms bij haar ex, totdat ze uiteindelijk een eigen flat kreeg waar ze in het begin vaak zat te huilen. Er was weinig, geen bed, geen licht, maar er was wel ruimte, en die ruimte gebruikte ze om iets voor zichzelf op te bouwen, op haar manier, omdat ze voelde dat ze dat alleen moest doen, ook al wilden anderen haar helpen.
Langzaam werd dat haar plek, en langzaam werd ze ook meer zichzelf.
Toen ze weer begon met daten, vond ze het spannend en merkte ze dat ze snel verliefd werd zodra ze iemand had toegelaten, maar ze ging er wel anders in dan vroeger. Ze wilde niet alleen praten, maar vooral voelen of er een echte klik was, en daarom koos ze er bewust voor om af te spreken in de sauna, een plek waar ze zich goed voelde. Daar kon ze tot rust komen, was ze minder afgeleid en kon ze echt aanwezig zijn, goede gesprekken voeren en luisteren.
Er waren veel ontmoetingen, leuke gesprekken en zoenen die soms leidden tot een tweede of derde date, maar vaak kwam er een moment waarop ze voelde dat het net niet was, dat ze toch iets anders zocht.
Totdat Kiki haar huidige partner ontmoette.
Met hem voelde het anders, rustiger, zachter, en vooral: hij zag haar. In de manier waarop hij haar aankeek, de complimentjes die hij gaf, de aandacht die hij haar gaf zonder dat daar iets tegenover hoefde te staan. Hij was lief, gevoelig, gaf zich, en zorgde goed voor haar, waardoor zij zich veilig voelde om zichzelf te laten zien.
In die veiligheid durfde ze ook haar verlangens uit te spreken, en de nieuwsgierigheid naar een vrouw kwam eigenlijk vanzelf naar boven. Toen ze het deelde, reageerde hij open en positief, en samen begonnen ze die kant te ontdekken, op haar tempo, op een manier die voor haar goed voelde.
De eerste keer dat ze samen een vrouw ontmoetten, begon met samen eten en eindigde in een avond die ze niet snel zal vergeten, niet alleen door wat er gebeurde, maar vooral door de sfeer, de warmte, het napraten en de manier waarop ze zich gezien voelde. Ze kreeg complimentjes, niet alleen van hem maar ook van haar, en ze merkte hoe vanzelf het ging om dat ook terug te geven.
Wat haar het meest verraste, was hoe haar kijk veranderde, hoe dingen die eerst ongemakkelijk voelden ineens zachter en intiemer werden, en hoe ze ontdekte dat geven, het laten genieten van een ander, haar eigen gevoel juist versterkte.
Vroeger was ze bijvoorbeeld bang dat het ‘vies’ was daaronder, of het zou stinken als ze gebeft werd. Dat een man het alleen maar doet omdat het hoort en niet omdat hij dat wil. Nu vindt ze het heerlijk en vindt ze het ook geweldig om te doen.
Ze durft nu te vragen wat ze wil, zonder schaamte, en samen hebben ze een relatie waarin ze dit soort dingen ontdekken, met een paar vaste vriendinnen, op een manier die voor hen klopt. Andere mannen trekken haar niet, en juist dat maakt het voor haar helder.
Ze geniet er van om in gezelschap van anderen te zoenen, te dansen en aan elkaar te zitten. Pas bedreven ze nog de liefde in een kleedhokje in de sauna, terwijl er naast hun iemand stond om te kleden. Ontzettend spannend. Misschien vrijen ze ooit nog een keer in een club…wie weet.
Haar kast hangt vol lingerie, mooie dingen die ze zorgvuldig uitzoekt omdat het goed moet zitten en bij haar moet passen, maar uiteindelijk gaat het daar niet om. Het gaat om hoe ze zich voelt als ze het draagt, en vooral als ze het niet draagt.
Sexy, vrouwelijk en vrij.
Ze straalt, en dat komt van binnenuit, omdat ze nu weet dat er nooit iets mis met haar is geweest. Dat ze alleen iemand nodig had die haar liet voelen dat ze er mocht zijn, en misschien nog wel belangrijker, dat ze dat nu ook zelf kan.
Als ze nu terugkijkt, niet alleen naar wat er gebeurd is maar vooral naar wie ze toen was, dan voelt ze ergens ook zachtheid voor die versie van zichzelf. Niet alleen frustratie of spijt, maar begrip. Omdat ze nu ziet waarom ze bleef, waarom ze zichzelf zo lang heeft aangepast en waarom ze dacht dat dat gewoon was hoe het hoorde.
En toch… als ze één ding zou mogen zeggen tegen de vrouw die ze tien jaar geleden was, dan zou het simpel zijn.
Kies voor jezelf.
Pak je spullen en ga.
Niet morgen, niet ooit, maar zodra je voelt dat het niet meer klopt. Omdat blijven uit angst je uiteindelijk veel meer kost dan weggaan ooit zal doen. Ze weet nu ook dat het niet alleen haar heeft geholpen, maar zelfs haar ex-man. Door te gaan, door het echt te doorbreken, ontstond er ruimte voor allebei. Voor een ander leven, op een manier die eerder niet mogelijk was geweest.
Wat ze merkt, nu ze haar verhaal deelt, is dat er veel meer mensen zijn die zichzelf hierin herkennen dan je op het eerste gezicht zou denken. Vrouwen die zich aanpassen, die zichzelf kleiner maken, die ergens diep vanbinnen voelen dat er meer in zit, maar het wegdrukken omdat het leven nou eenmaal zo gelopen is.
En misschien is dat wel het moeilijkste stuk. Niet dat het er niet is, maar dat je het niet uitspreekt. Dat je blijft in iets wat veilig voelt, terwijl het je eigenlijk langzaam van jezelf verwijdert.
Als ze daar iets over mag zeggen, dan is het dit.
Zelfliefde is geen groot, zweverig begrip. Het zit in hele concrete dingen. In je grenzen kennen. In niet meer accepteren dat iemand je slecht behandelt. In stoppen met jezelf kleiner maken dan je bent, alleen maar om het voor een ander makkelijker te maken.
Ze ziet nu ook hoe streng ze altijd voor zichzelf is geweest, terwijl ze voor anderen juist alle begrip had. En dat is iets wat ze echt heeft moeten omdraaien. Zichzelf behandelen zoals ze een vriendin zou behandelen. Met zachtheid, met geduld, met ruimte.
Want je hoeft niet eerst iets te worden om er te mogen zijn. Je hoeft niet te wachten tot je “beter”, “mooier” of “zekerder” bent. Je bent er al.
En misschien is dat wel de kern van alles wat ze heeft geleerd.
Het leven is te kort om het half te leven.
We hebben allemaal maar één kans op dit leven, en het is zonde om die te laten wegglippen in aanpassen, in wachten, in hopen dat het ooit vanzelf verandert. Want dat doet het niet. Jij bent degene die het moet doen.
Maak er iets moois van. Op jouw manier.
Durf te kiezen voor wat goed voelt, ook als dat spannend is.
Heb lief, lach hard en gun jezelf het om te voelen.
Want uiteindelijk draait het daar gewoon om.
Liefde. Voor jezelf. Voor een ander. Voor het leven.
En ja… samen is het leven gewoon leuker.
Lees ook: Seksualiteit & ik – waar mijn nieuwsgierigheid begon
Of de blog: ENM Relaties – Liefde in meer smaken dan één
