Violet en Sander groeiden op hun eigen tempo in hun open-minded relatie
Ik deel hier op Brabants Meisje niet alleen mijn verhaal, maar ook dat van anderen. Dit is de ontdekkingstocht van Violet en Sander — over samen groeien, twijfelen, en stap voor stap hun eigen vorm vinden in een open-minded relatie.
Het verhaal van Sander en Violet begint niet op een spannend feest of in een club met gedimd licht, maar eigenlijk veel eerder, op een punt in hun leven waarop ze allebei uit iets kwamen wat stil was gevallen. Vrij seksloze en burgerlijke relaties. Misschien was het precies die gedeelde ervaring die ervoor zorgde dat ze al vroeg, nog voordat er echt sprake was van een relatie, met elkaar spraken over iets wat voor veel mensen pas veel later – of helemaal niet – op tafel komt.
Via een gezamenlijke vriendin leerden ze elkaar kennen. Die vriendin, net als zij, open in haar manier van denken en praten, zorgde ervoor dat gesprekken al snel dieper gingen dan de oppervlakte. Dingen werden benoemd, uitgesproken, zonder dat daar meteen een plan of richting aan vastzat. Voor Sander was het idee van een open-minded leven niet nieuw; hij had er eerder als single man al eens wat ervaring op gedaan. Voor Violet was het vooral iets wat ze nog moest leren begrijpen, laat staan voelen.
Toch was er vanaf het begin een soort gezamenlijke gedachte: als we opnieuw beginnen, dan willen we het anders doen.
Maar anders doen betekent niet automatisch dat alles meteen kan of moet. De eerste jaren waren vooral gericht op elkaar. Op ontdekken, op wennen aan een nieuw samengesteld gezin, op het overbruggen van afstand – letterlijk ook, met tweehonderd kilometer tussen hen in. Het leven vroeg veel van hen in die fase, en ergens was dat misschien ook wel nodig. Want hoewel het idee van openheid er altijd al een beetje was, voelden ze allebei dat de basis eerst stevig moest staan.
Pas na een jaar of drie kwam het onderwerp weer echt terug. Niet vluchtig, maar serieuzer. Met gesprekken die soms luchtig begonnen, maar al snel dieper gingen dan verwacht. Voor Sander voelde het vrij helder: als de basis goed is, als je elkaar vertrouwt, dan kan er veel. Voor Violet lag dat anders. In haar hoofd ontstonden vragen, twijfels die zich opstapelden, scenario’s die zich afspeelden nog voordat er iets gebeurd was. Dus ja, een heleboel beren op de weg.
Wat als hij iemand anders leuker vindt. Wat als hij verliefd wordt. Wat als die ander iets heeft wat ik niet heb.
Het zijn geen vreemde gedachten, maar ze kunnen wel zwaar voelen als ze zich blijven herhalen. En hoe logisch de geruststelling van Sander ook was, gevoelens laten zich niet altijd overtuigen door logica. Dat wist hij ook wel. Dus de gesprekken bleven doorgaan, soms luchtig, soms intens, maar altijd met de intentie om elkaar te blijven begrijpen.
De nieuwsgierigheid bleef ondertussen ook aanwezig. Sander leek het erg opwindend om Violet te zien genieten met en van anderen. Violet zag vooral heel veel opwinding in het spel vooraf, het flirten, teasen, spelen met anderen. Het beeld van Sander met een ander vond ze in die fase nog lastig om echt toe te laten.
Hun eerste ervaring kwam onverwacht. Geen plan, geen voorbereiding, maar een avond bij een vriend die een andere wending kreeg dan gedacht. Het bleef soft swap, maar het was wel de eerste keer dat Violet hem met een ander zag. Het riep iets op wat moeilijk te benoemen was. Geen pure jaloezie, maar ook niet alleen maar plezier. Iets ertussenin, iets wat schuurt en tegelijk ook nieuwsgierig maakt. Het wond haar namelijk ergens ook wel op.
Ze praatten erover, zoals ze dat eigenlijk altijd deden. Dat was misschien wel hun grootste kracht vanaf het begin.
Niet lang daarna besloten ze samen naar een parenclub te gaan. Niet met het doel om meteen mee te doen, maar gewoon om te kijken, te voelen, te ervaren wat het met hen zou doen. Violet was zenuwachtig, zo erg zelfs dat ze zich in de auto misselijk voelde. Maar er was ook vertrouwen. Een duidelijke afspraak: zij bepaalt het tempo.
Binnen was alles nieuw. Ze kregen een rondleiding en dronken een drankje aan de bar. Violet in een body met een (wel sexy) doorschijnend badjasje er overheen. Daarna dansen, voorzichtig een rondje lopen, kijken zonder dat iemand iets van hen verwachtte. Het zien van anderen, het horen van geluiden, het besef dat dit een plek was waar dingen mochten die buiten deze muren vaak verborgen blijven – het wond haar wel degelijk op.
Toen Sander haar voorzichtig aanraakte, voelde ze hoe die spanning zich vertaalde naar opwinding. Ze zochten samen een plek, even weg van de drukte, maar zonder zich echt af te sluiten. Sander genoot er van dat ze bekeken werden, Violet merkte dit pas later. Eerst schaamte, maar stiekem ook opwinding. Na het afronden wam er nog een vrouw naar Violet toe om te vertellen dat het er heel mooi en sexy uit zag. Het was gelukkig wat donker, want ze had nog nooit zulke rode wangen gehad.
Later die avond ontmoetten ze een ander stel. Het klikte, het voelde ontspannen genoeg om een stap verder te gaan. Maar juist daar gebeurde iets wat voor Violet belangrijk bleek. In het moment verloor ze het contact met Sander. Hij ging op in wat er gebeurde, zoals hij dat vroeger gewend was, zonder rekening te hoeven houden met iemand anders. Voor hem voelde het goed. Voor haar niet.
Het was misschien wel een van de belangrijkste momenten in hun proces. Juist omdat het niet perfect was.
Het achteraf uitspreken daarvan was niet makkelijk. Zeker niet als je weet dat de ander het als een fijne ervaring heeft beleefd. Maar Violet deed het toch. En Sander luisterde. Hij erkende wat er gebeurd was, zonder het weg te wuiven. Hij zag ook zelf dat hij iets had gedaan wat niet paste bij waar zij op dat moment stond.
Daarna deden ze het rustiger aan. Geen grote stappen, maar kleine momenten, af en toe een feestje, altijd met Violet die het tempo bepaalde. En langzaam, bijna ongemerkt, begon er iets te verschuiven.
Een kantelpunt kwam toen ze voor het eerst naar een kinky feestje gingen, Wasteland Summerfest (al hadden ze van te voren niet door hoe extravagant dit feest was). Daar ontdekte Violet iets wat ze in de club minder had gevoeld: het flirten en teasen.
Die ruimte zorgde ervoor dat de nieuwsgierigheid weer terugkwam, maar nu op een andere manier. Meer ontspannen, minder beladen.
Ze probeerden ook dingen die uiteindelijk niet bij hen bleken te passen. Zoals met een stel afspreken, maar in aparte ruimtes seks hebben. Het idee klonk logisch, omdat het stel meer een open relatie had, maar in de praktijk misten ze elkaar. Het inchecken, het samen ervaren – dat bleek voor hen essentieel.
Gaandeweg vonden ze hun eigen vorm. Duidelijke afspraken die voor hen werken. En vooral: blijven praten.
Later kwamen ze via een online platform in contact met twee stellen uit de buurt, die hen uitnodigden voor een thuisfeestje met meerdere stellen. Op dat moment voelde dat voor Violet nog een stap te ver. Ze kozen toch voor een bezoek aan een parenclub. Die andere stellen lieten zich daar niet door tegenhouden en besloten zelf ook naar die club te komen.
Na enige tijd kwamen ze elkaar tegen aan de bar, en vanaf dat moment veranderde er iets in de beleving van Sander en Violet. Die ontmoeting heeft een duidelijke invloed gehad op hoe zij daarna naar het swingen in hun relatie zijn gaan kijken.
Met één van die stellen groeide het contact zelfs uit tot een goede vriendschap. Ze zien elkaar niet alleen in die setting (horizontaal, maar ook daarbuiten, gewoon in het dagelijks leven (verticaal). Mede door hen zijn Sander en Violet wat sneller en dieper het wereldje ingegaan. Gaandeweg ontdekten ze dat juist het daten met meerdere stellen, of het bezoeken van een kinky of erotisch feestje, hen het meeste plezier en ontspanning geeft.
Waar ze eerder nog zochten naar vorm en houvast, is dat nu veel losser geworden. Ze weten inmiddels waar ze blij van worden, waar de energie stroomt, en ook waar die juist wegvalt. En daarin hebben ze hun eigen voorkeuren ontdekt, zonder dat ze zich ergens in vast hoeven te zetten.
Voor Sander en Violet zit het plezier tegenwoordig het meest in de avonden waar vrijheid voelbaar is. Erotische en kinky feestjes, het liefst met een open, sex positieve sfeer, waar niemand raar opkijkt van wat dan ook, maar waar ook niets hoeft.
Juist dat speelse, dat vrijblijvende, maakt het voor hen zo fijn. Dat ze op de dansvloer gewoon kunnen doen waar ze op dat moment zin in hebben, zonder dat daar een verwachting aan vastzit. Dat ze elkaar kunnen aankijken en precies weten wat de ander voelt, zonder dat het uitgesproken hoeft te worden.
Daarnaast zijn er de thuisfeestjes met meerdere stellen, die een heel andere, maar minstens zo waardevolle dynamiek hebben. Kleiner, persoonlijker, minder prikkels, maar juist daardoor ook meer ruimte om echt samen te zijn. Daar verdwijnt het gevoel dat je ‘iets moet’ eigenlijk helemaal. Geen druk om met iedereen een klik te hebben, geen idee dat je overal in mee moet gaan. Gewoon een avond waarin alles mag ontstaan, maar niets verplicht is.
En dat is misschien wel een van de belangrijkste inzichten die ze hebben meegenomen: dat die druk nergens hoort te liggen. Niet in een club, niet op een feestje, en ook niet bij hen zelf. Nee is gewoon nee, zonder uitleg, zonder verantwoording.
Als ze vooruitkijken, zijn er zeker nog dingen die op hun lijstje staan. Een erotische vakantie bijvoorbeeld. Een plek waar alles samenkomt: de vrijheid, de sfeer, het samenzijn met gelijkgestemden, maar dan voor meerdere dagen achter elkaar. Of dat nu Cap is, een georganiseerde reis door Spicy Match of een cruise, maakt ze eigenlijk niet eens zoveel uit. Het idee alleen al brengt een soort voorpret met zich mee.
En als ze terugdenken aan wat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt, dan komt hun eerste keer op een groot kinky feest, Wasteland Summerfest, toch steeds weer naar boven.
Nog geen uur binnen, en al midden in een wereld die totaal anders voelde dan alles wat ze daarvoor hadden meegemaakt. De muziek die hard door de ruimte dreunt, de energie die bijna tastbaar is, mensen die volledig opgaan in hun eigen beleving. Het moment dat Violet letterlijk over een dame struikelt die twee heren aan het pijpen was….en ook een piemel aangeboden kreeg, maar vriendelijk bedankte. Ja die eerste ervaring toen was behoorlijk overweldigend, maar ook heerlijk. Wat een vrijheid.
Tegenwoordig kan het zomaar gebeuren dat Violet samen met een paar andere dames in een rijtje staat om even heerlijk gezweept te worden.
Wat ze hebben ontdekt, is dat een open-minded relatie misschien van buitenaf vrij en los lijkt, maar van binnen juist vraagt om aandacht, eerlijkheid en vertrouwen. Misschien nog wel meer dan in een traditionele relatie. Omdat je niet alleen deelt wat je samen hebt, maar ook alles wat daarbuiten gebeurt.
Voor Violet bracht het een vorm van zelfvertrouwen die ze niet had verwacht. Het besef dat ze haar gevoel mag volgen, dat ze haar eigen grenzen kan bepalen, en dat die mogen veranderen. Voor Sander zat de groei meer in het samen doen, in het rekening houden met iemand anders op een manier die hij eerder niet kende.
Wat het hen samen brengt, zit vaak in de momenten erna. Het napraten, het terugkijken, soms dagenlang nog voelen wat een avond heeft gedaan. Daar zit voor hen de echte waarde. Het besef dat ze dit samen doen, dat ze elkaar de ruimte geven, maar elkaar nooit loslaten.
Als ze nu terugkijken op hun hele reis, zouden ze eigenlijk niet heel veel anders doen. Misschien omdat ze, ondanks alle twijfels en momenten van zoeken, altijd zijn blijven praten. Altijd zijn blijven luisteren naar elkaar.
Wat ze anderen vooral mee zouden willen geven, is dat er geen haast is. Dat je niet ergens ‘naartoe’ hoeft. Dat het belangrijker is om te voelen wat bij je past dan om iets te doen omdat het kan. En dat je vooral niet moet vergeten dat niets verplicht is. Seks niet, meedoen niet, zelfs nieuwsgierig zijn niet.
En…lees en luister vooral ook de verhalen van Brabants Meisje als je nog twijfelt. Dat zijn verhalen van mensen die het al ervaren hebben. Maar jij maakt altijd jouw eigen verhaal. No matter what.
Lees ook: De open-minded relatie van Mrs E en Mr A is echt een verrijking
Of de blog: Voor het eerst naar een parenclub, wat kun je verwachten?
Eén reactie
heel herkenbaar dit verhaal vooral begin fase mijn vriendin ( Roos) heeft ook moeite om mij ( Henri ) te delen met een andere vrouw.
Hopelijk gaat dit ook over we zijn nu 3 jaar actief in deze wereld willen ook nog steeds naar een parenclubs maar de drempelvrees heeft nog de overhand .